Jak emocje wpływają na Twoje wybory?

Błędne koło restrykcji i objadania się to cykl, który zna aż za dobrze niemal każda osoba, która kiedykolwiek próbowała schudnąć. Wyobraź sobie ten scenariusz: jest poniedziałek, nowy tydzień, nowa Ty. Jesteś pełna motywacji, lodówka jest zaopatrzona w sałatę i chudy twaróg, a aplikacja do liczenia kalorii już odpalona. Czujesz się wspaniale, masz kontrolę. Ale nadchodzi środa, a wraz z nią stresujący dzień w pracy i zmęczenie. Koleżanka przynosi domowe ciasto. Myślisz: „Tylko jeden mały kawałek”. Ale ten jeden kawałek uruchamia lawinę. Skoro już „zgrzeszyłaś”, to dzień jest stracony. Wieczorem rzucasz się na wszystko, czego odmawiałaś sobie przez ostatnie dni, obiecując sobie, że jutro, a najpóźniej od następnego poniedziałku, zaczniesz od nowa. Brzmi znajomo?

Ten cykl to nie dowód na Twój brak silnej woli. To psychologiczno-biologiczna pułapka, w którą wpadają miliony ludzi na całym świecie, napędzana przez kulturę diet. W tym artykule przeprowadzimy Cię krok po kroku przez mechanizmy tej pułapki i, co najważniejsze, pokażemy Ci drogę wyjścia – drogę, która nie polega na jeszcze większej kontroli, ale na odzyskaniu prawdziwej wolności.

• Zrozumiesz psychologię pułapki: Odkryjesz, dlaczego myślenie „wszystko albo nic” i dzielenie jedzenia na „dobre” i „złe” jest przepisem na porażkę.
• Poznasz biologiczną prawdę: Dowiesz się, dlaczego Twój organizm buntuje się przeciwko restrykcjom i jak potężny jest głód pierwotny.
• Odrzucisz mentalność dietetyczną: Nauczysz się, jak zidentyfikować i zwalczać toksyczne przekonania, które napędzają błędne koło restrykcji.
• Odkryjesz moc jedzenia intuicyjnego: Poznasz zasady, które pozwolą Ci na nowo zaufać swojemu ciału i jego sygnałom głodu oraz sytości.
• Dowiesz się, jak Ci może pomóc profesjonalista: Zrozumiesz, jaką rolę w tym procesie odgrywa wykwalifikowany dietetyk z podejściem psychodietetycznym.

Dlaczego poniedziałek zawsze zaczyna się 'idealną dietą’, a kończy poczuciem porażki?

Poniedziałkowy zapał to zjawisko, które napędza całą kulturę diet. Obietnica „czystej karty”, nowego początku, jest niezwykle kusząca, zwłaszcza po weekendzie, podczas którego pozwoliliśmy sobie na więcej. Ten mechanizm psychologiczny, znany jako „efekt świeżego startu” (ang. fresh start effect), został opisany przez badaczy z Wharton School. Pokazali oni, że punkty zwrotne w czasie, takie jak nowy tydzień, miesiąc czy rok, motywują nas do działania i dają poczucie, że możemy symbolicznie oddzielić się od naszych przeszłych porażek. To potężne narzędzie motywacyjne, ale w kontekście diet staje się częścią problemu, a nie rozwiązania. Idealna dieta planowana w poniedziałek rano jest bowiem zbudowana na kruchych fundamentach perfekcjonizmu.

Problem leży w myśleniu dychotomicznym, czyli czarno-białym. To jedna z najczęstszych pułapek poznawczych, w którą wpadamy, będąc na diecie. Dzielimy jedzenie na kategorie: „dobre” (sałata, kurczak, brokuły) i „złe” (pizza, czekolada, ciastka). Siebie również oceniamy w ten sam sposób: gdy jemy „dobrze”, jesteśmy „grzeczni” i mamy kontrolę. Gdy zjemy coś z „zakazanej” listy, jesteśmy „źli” i ponieśliśmy porażkę. Nie ma nic pomiędzy. Nie ma miejsca na elastyczność, na życie towarzyskie, na gorszy dzień. Taka perspektywa jest skrajnie nierealistyczna i nieludzka. Nikt nie jest w stanie być idealny przez cały czas.

To właśnie to myślenie „wszystko albo nic” prowadzi do tzw. „efektu co z tego” (ang. what-the-hell effect), opisanego przez psychologów Janet Polivy i C. Petera Hermana. Wyobraź sobie, że Twoja dieta to idealnie biała ściana. Jeden mały, nieplanowany kawałek ciasta to jak jedna czarna kropka na tej ścianie. W optyce perfekcjonisty ściana jest już „brudna”, zniszczona. Skoro i tak jest już zepsuta, to co za różnica, czy domalujemy na niej jeszcze kilka kropek? Wtedy pojawia się myśl: „A, co z tego, i tak już zawaliłam, zjem całą resztę. Od jutra zacznę od nowa”. To właśnie ten moment, w którym restrykcja pęka i zamienia się w objadanie. Poczucie porażki po zjedzeniu jednego „zakazanego” produktu jest tak przytłaczające, że jedyną ucieczką wydaje się całkowite poddanie się i odłożenie „bycia grzecznym” na później. Właśnie dlatego tak ważne jest, aby zrozumieć, na czym polega zdrowa redukcja, która opiera się na elastyczności i równowadze, a nie na perfekcjonizmie.

Prawdziwa, trwała zmiana nie zaczyna się od kolejnego idealnego poniedziałku. Zaczyna się od porzucenia idei ideału. Od zrozumienia, że jedno ciastko nie rujnuje całego tygodnia, tak jak jedna sałatka nie czyni nas okazem zdrowia. Chodzi o sumę naszych wyborów, o ogólny kierunek, a nie o pojedyncze potknięcia. Pierwszym krokiem do przerwania tego cyklu jest uświadomienie sobie, że perfekcjonizm w diecie jest Twoim wrogiem, a nie sprzymierzeńcem. Zamiast planować kolejną rewolucję, warto zacząć od małych, ewolucyjnych zmian, które są możliwe do utrzymania.

Jak działa pułapka dietetyczna? Zrozum psychologię i biologię stojącą za restrykcjami.

Błędne koło restrykcji i objadania się to nie tylko seria złych decyzji, ale precyzyjny, powtarzalny cykl, który ma swoje jasno zdefiniowane fazy. Zrozumienie tego mechanizmu jest jak otrzymanie mapy pułapki, w której się znajdujesz – nagle widzisz jej ściany, zapadnie i ukryte przejścia, co daje Ci szansę na znalezienie wyjścia. Każda osoba, która chce porzucić destrukcyjne diety, powinna poznać ten schemat, ponieważ to wiedza, którą powinien przekazywać każdy kompetentny dietetyk.

Cykl ten, często nazywany po prostu „cyklem dietetycznym”, można opisać w czterech następujących po sobie etapach. To zamknięty obieg, w którym jeden etap nieuchronnie prowadzi do kolejnego, napędzając spiralę frustracji i poczucia winy.

Faza 1: Restrykcja i nadzieja
Wszystko zaczyna się od decyzji o przejściu na dietę. Napędza nas nadzieja na szczuplejszą sylwetkę, lepsze zdrowie i większą pewność siebie. Ustalamy sobie sztywne zasady: limit kalorii, eliminacja całych grup produktów (np. cukru, węglowodanów), jedzenie tylko o określonych porach. Na początku czujemy się świetnie – mamy poczucie kontroli, sprawczości, a czasem nawet euforii. Waga może nawet zacząć spadać, co dodatkowo wzmacnia nasze przekonanie, że to właściwa droga. To faza, w której władza nad jedzeniem wydaje się być w naszych rękach.

Faza 2: Deprywacja i obsesja.
Po kilku dniach lub tygodniach zaczynają się pojawiać pierwsze pęknięcia. Organizm, postawiony w stan deficytu, zaczyna domagać się energii. Pojawia się głód fizyczny, ale co gorsza, także głód psychiczny. Myśli zaczynają krążyć wokół „zakazanego” jedzenia. Planujemy, co zjemy, gdy „skończymy dietę”. Oglądamy programy kulinarne, przeglądamy zdjęcia jedzenia w internecie. To zjawisko psychologiczne znane jako deprywacja – im bardziej czegoś sobie odmawiamy, tym bardziej staje się to pożądane. Zakazany owoc staje się centrum naszego wszechświata. Poczucie kontroli powoli zamienia się w obsesję.

Faza 3: Utrata kontroli i objadanie się.
W końcu następuje moment krytyczny. Może to być stres, zmęczenie, kłótnia, zaproszenie na imprezę – cokolwiek, co osłabi naszą czujność. Łamiemy jedną z naszych sztywnych zasad. I wtedy włącza się wspomniany wcześniej „efekt co z tego”. Skoro i tak już „zgrzeszyliśmy”, to puszczają wszelkie hamulce. Następuje epizod objadania się, często w pośpiechu, w samotności, z poczuciem utraty kontroli. Jemy znacznie więcej, niż potrzebujemy, często do momentu fizycznego dyskomfortu. To nie jest świadoma przyjemność, to kompulsywna próba zaspokojenia tygodni deprywacji.

Faza 4: Wstyd, poczucie winy i postanowienie poprawy.
Gdy napad mija, euforię zastępują druzgocące emocje: wstyd, poczucie winy, złość na siebie, obrzydzenie. Czujemy się słabi, pozbawieni silnej woli, beznadziejni. Te negatywne uczucia są tak bolesne, że jedynym sposobem, by sobie z nimi poradzić, wydaje się obietnica poprawy. Postanawiamy, że od jutra będziemy jeszcze bardziej restrykcyjni, jeszcze bardziej „grzeczni”. Ta decyzja na chwilę łagodzi ból i daje złudne poczucie odzyskania kontroli, co… przenosi nas z powrotem do Fazy 1. Cykl się zamyka i zaczyna od nowa, często z jeszcze większą siłą.

Faza Cyklu	Co myślisz i czujesz?	Co robisz?
1. Restrykcja	„Tym razem mi się uda!”, „Mam wszystko pod kontrolą.”, „Jestem silna/y.”	Planujesz posiłki, liczysz kalorie, unikasz „złych” produktów.
2. Deprywacja	„Mam obsesję na punkcie jedzenia.”, „Marzę o czekoladzie.”, „Jestem głodna/y.”	Myślisz o jedzeniu, odczuwasz wzmożony apetyt.
3. Objadanie się	„A co mi tam!”, „I tak już zawaliłam/em.”, „Nie mogę przestać.”	Tracisz kontrolę, jesz duże ilości jedzenia w krótkim czasie.
4. Poczucie winy	„Jestem beznadziejna/y.”, „Nienawidzę siebie.”, „Od jutra zaczynam od nowa.”	Czujesz wstyd, obiecujesz sobie jeszcze większe restrykcje.

Przerwanie tego koła wymaga świadomej decyzji o wyjściu z niego, a nie o mocniejszym kręceniu się. Wymaga to odwagi, by powiedzieć „dość” dietom i zacząć pracować nad prawdziwą przyczyną problemu – relacją z jedzeniem i samym sobą. Jeśli czujesz, że potrzebujesz wsparcia w tym procesie, profesjonalna pomoc psychodietetyczna może okazać się kluczowa.

Czym jest 'głód pierwotny’ i dlaczego Twój mózg sabotuje Twoje odchudzanie?

Jeśli kiedykolwiek czułaś, że podczas diety tracisz kontrolę i rzucasz się na jedzenie z siłą, której nie potrafisz opanować, to nie jest to dowód Twojej słabości. To dowód na to, że doświadczyłaś czegoś, co można nazwać głodem pierwotnym (ang. primal hunger). To potężny, biologiczny mechanizm przetrwania, w który wyposażyła nas ewolucja, a który jest aktywowany przez restrykcje kaloryczne. Twoje ciało nie wie, że jesteś na diecie, by zmieścić się w sukienkę na wesele. Dla niego gwałtowne ograniczenie pożywienia to sygnał zagrożenia – sygnał głodu i potencjalnej śmierci. W odpowiedzi uruchamia całą kaskadę mechanizmów obronnych, których celem jest zmuszenie Cię do jedzenia i przetrwania.

Najbardziej obrazowym i wstrząsającym dowodem na siłę tego mechanizmu jest historyczne badanie znane jako Minnesota Starvation Experiment, przeprowadzone w latach 1944-1945 przez dr. Ancela Keysa. Celem badania było zrozumienie, jak najlepiej pomagać ofiarom głodu w powojennej Europie. Grupa 36 zdrowych psychicznie i fizycznie młodych mężczyzn-ochotników została poddana 6-miesięcznej fazie kontrolowanej głodówki, podczas której ich spożycie kalorii zostało zredukowane o połowę (do ok. 1570 kcal dziennie). Skutki były druzgocące i wykraczały daleko poza utratę wagi.

Uczestnicy badania doświadczyli dramatycznych zmian psychologicznych:

• Obsesja na punkcie jedzenia: Zaczęli kolekcjonować książki kucharskie, marzyć o jedzeniu, a posiłki stały się dla nich rytuałem trwającym nawet dwie godziny.
• Zmiany emocjonalne: Stali się apatyczni, drażliwi, popadli w depresję i stracili zainteresowanie seksem oraz życiem towarzyskim.
• Zaburzenia poznawcze: Mieli problemy z koncentracją i podejmowaniem decyzji.
• Epizody objadania się: W fazie ponownego odżywiania (refeeding) niektórzy mężczyźni tracili całkowicie kontrolę, jedząc tysiące kalorii w jednym posiłku, aż do fizycznego bólu. Ich głód był niemożliwy do zaspokojenia.

To badanie, choć dziś niemożliwe do powtórzenia ze względów etycznych, jest fundamentalnym dowodem na to, że restrykcje żywieniowe prowadzą do objawów, które często mylnie przypisujemy „zaburzeniom odżywiania” lub „braku silnej woli”. To nie cechy charakteru, to biologiczna odpowiedź na głodzenie. Więcej na temat tego przełomowego badania można przeczytać w szczegółowym opisie udostępnionym przez American Psychological Association.

Co dokładnie dzieje się w naszym ciele, gdy wprowadzamy restrykcje? Współczesna dietetyka i endokrynologia dają nam jasne odpowiedzi. Poziom greliny, hormonu stymulującego głód, gwałtownie wzrasta, podczas gdy poziom leptyny, hormonu odpowiedzialnego za uczucie sytości, spada. Jednocześnie podnosi się poziom kortyzolu, hormonu stresu, który dodatkowo zwiększa apetyt na pokarmy wysokoenergetyczne – bogate w cukier i tłuszcz. Mózg dosłownie krzyczy: „Znajdź energię! Natychmiast!”. To dlatego w chwilach słabości nie marzymy o sałacie, a o pączku czy pizzy. Twój mózg nie sabotuje Twoich planów – on próbuje Cię uratować. Próba walki z tą biologiczną siłą za pomocą samej „silnej woli” jest jak próba zatrzymania fali tsunami za pomocą parasolki. Zamiast walczyć, musimy nauczyć się z tymi mechanizmami współpracować. Czasem, aby zadbać o siebie, wystarczy przygotować coś prostego i odżywczego, jak pyszny i sycący omlet w 10 minut, dając ciału sygnał, że jest bezpieczne i nakarmione.

Jakie są pierwsze kroki do wyjścia z błędnego koła? Odkryj moc 'wystarczająco dobrego’ podejścia.

Wyjście z błędnego koła restrykcji i objadania się może wydawać się przerażające, bo oznacza porzucenie jedynej strategii radzenia sobie z wagą, jaką znałaś – diety. To trochę jak skok w nieznane bez mapy. Jednak ta nowa droga, choć początkowo niepewna, prowadzi do prawdziwej wolności. Kluczem nie jest znalezienie nowej, „lepszej” diety, ale całkowite odrzucenie mentalności dietetycznej i zastąpienie jej podejściem opartym na zaufaniu, łagodności i samoakceptacji. Zamiast dążyć do perfekcji, uczymy się praktykować bycie „wystarczająco dobrym”.

Pierwszym i najbardziej radykalnym krokiem jest udzielenie sobie bezwarunkowego pozwolenia na jedzenie. Brzmi jak szaleństwo, prawda? „Jeśli pozwolę sobie jeść wszystko, będę jeść tylko czekoladę i chipsy i nigdy nie przestanę!” – to najczęstsza obawa. I na początku, owszem, możesz mieć większą ochotę na te „zakazane” produkty. To naturalne. To jak wypuszczenie na wolność więźnia, który przez lata marzył o jednym. Ale z czasem, gdy Twój mózg zrozumie, że czekolada nie jest już zakazana, że możesz ją zjeść dziś, jutro i za tydzień, jej magiczna moc zacznie słabnąć. To zjawisko nazywa się habituacją. Jedzenie traci swoją emocjonalną władzę nad Tobą, gdy przestaje być tabu. Staje się po prostu jedzeniem.

Kolejny krok to świadoma praca nad odrzuceniem mentalności dietetycznej. Zacznij być detektywem własnych myśli. Zwracaj uwagę na wewnętrznego „policjanta żywieniowego”, który szepcze Ci do ucha oceniające komentarze: „Tego nie powinnaś jeść”, „To ma za dużo kalorii”, „Byłaś dzisiaj niegrzeczna”. Gdy tylko złapiesz się na takiej myśli, zatrzymaj się. Zakwestionuj ją. Zapytaj: „Kto tak powiedział? Czy to prawda? Czy ta myśl mi służy?”. Zastąp ją neutralnym lub wspierającym stwierdzeniem. Zamiast „Zjadłam ciastko, jestem beznadziejna”, powiedz: „Zjadłam ciastko, smakowało mi i to jest w porządku”. Ta zmiana dialogu wewnętrznego jest fundamentem zmiany relacji z jedzeniem. Jeśli jesteś na etapie życia, gdzie szczególnie ważne jest zdrowe odżywianie, jak ciąża, warto czerpać wiedzę z rzetelnych źródeł, np. na temat diety dla kobiet w ciąży, ale nawet wtedy podejście oparte na łagodności jest kluczowe.

Trzeci krok to zmiana perspektywy z odejmowania na dodawanie. Zamiast skupiać się na tym, czego nie możesz jeść, skoncentruj się na tym, co możesz dodać do swojej diety, by poczuć się lepiej. Jak mogę dodać więcej warzyw do obiadu? Jaką formę ruchu sprawiającą mi przyjemność mogę dziś wdrożyć? Jak mogę zadbać o odpowiednie nawodnienie? Takie podejście nie generuje poczucia straty i oporu. Buduje zdrowe nawyki w sposób pozytywny i organiczny. Zamiast zmuszać się do zjedzenia suchej sałatki, zastanów się, jak możesz ją wzbogacić, by była sycąca i pyszna. Dodaj źródło białka, zdrowe tłuszcze, ulubione warzywa. Twoje posiłki mają Cię odżywiać i dawać satysfakcję, a nie być karą. Proces ten wymaga cierpliwości, a postępy warto monitorować w ramach konsultacji kontrolnych, aby utrzymać motywację i korygować kurs w bezpiecznym środowisku.

Czy jedzenie intuicyjne to rozwiązanie? Jak odróżnić je od 'jedzenia wszystkiego, na co mam ochotę’?

Gdy już zdecydujesz się porzucić diety, może pojawić się pytanie: „No dobrze, ale co w zamian?”. Odpowiedzią, która zyskuje coraz większe uznanie w świecie współczesnej dietetyki i psychologii, jest Jedzenie Intuicyjne (ang. Intuitive Eating). To nie jest kolejna dieta z ukrytymi zasadami. To oparty na dowodach naukowych, samoregulacyjny model odżywiania, stworzony przez dwie dietetyczki, Evelyn Tribole i Elyse Resch. Jego celem jest pomoc w odbudowaniu zdrowej relacji z jedzeniem, umysłem i ciałem. Jedzenie intuicyjne to powrót do naszych fabrycznych ustawień – do sposobu, w jaki jedliśmy jako małe dzieci, zanim świat zewnętrzny nauczył nas, że jedzenie jest skomplikowane i pełne reguł.

Jednak wokół jedzenia intuicyjnego narosło wiele mitów. Największy z nich to przekonanie, że polega ono na bezrefleksyjnym jedzeniu wszystkiego, na co tylko przyjdzie nam ochota, głównie pizzy i lodów. To nieprawda. Jedzenie intuicyjne to proces uczenia się, jak słuchać i szanować sygnały płynące z własnego ciała. To dynamiczny dialog między potrzebami fizycznymi a przyjemnością, oparty na 10 fundamentalnych zasadach. Nie jest to lista nakazów, a raczej wskazówki, które prowadzą do wewnętrznej mądrości.

Oto kilka kluczowych zasad, które pokazują głębię tego podejścia:

• Odrzuć mentalność dietetyczną (Reject the Diet Mentality): To pierwszy i najważniejszy krok. Musisz świadomie pozbyć się nadziei, że nowa, cudowna dieta rozwiąże Twoje problemy.
• Szanuj swój głód (Honor Your Hunger): Naucz się rozpoznawać pierwsze, subtelne sygnały głodu i reagować na nie. Nie dopuszczaj do stanu wilczego głodu, który prowadzi do utraty kontroli. Regularne odżywianie ciała jest podstawą budowania zaufania.
• Zawrzyj pokój z jedzeniem (Make Peace with Food): Daj sobie bezwarunkowe pozwolenie na jedzenie. Gdy wiesz, że możesz zjeść dane jedzenie w każdej chwili, jego moc słabnie.
• Rzuć wyzwanie „policji żywieniowej” (Challenge the Food Police): Zidentyfikuj i ucisz wewnętrznego krytyka, który dzieli jedzenie na „dobre” i „złe” i ocenia Twoją wartość na podstawie tego, co zjadłaś.
• Poczuj swoją sytość (Feel Your Fullness): Ucz się jeść uważnie i wsłuchiwać w sygnały, które wysyła Twoje ciało, informując, że jest już przyjemnie najedzone. To umiejętność, która wymaga praktyki.
• Odkryj satysfakcję (Discover the Satisfaction Factor): Jedzenie ma nie tylko odżywiać, ale też sprawiać przyjemność. Gdy jesz to, na co naprawdę masz ochotę, w uważny sposób, potrzebujesz znacznie mniej, by poczuć się usatysfakcjonowanym.

Jedzenie intuicyjne to znacznie więcej niż tylko reagowanie na głód. To także uwzględnianie tego, jak dane jedzenie wpływa na nasze samopoczucie. Z czasem, gdy emocjonalny ładunek związany z jedzeniem opadnie, naturalnie zaczynamy wybierać pokarmy, po których czujemy się dobrze – mamy więcej energii, lepszy nastrój, lepsze trawienie. Intuicyjny zjadacz wie, że może zjeść sałatkę na lunch, bo ma na nią ochotę i wie, że da mu energię na resztę dnia, a wieczorem zjeść kawałek ciasta z przyjaciółmi bez poczucia winy, bo to część życia i przyjemności. To elastyczność i równowaga, których nigdy nie da Ci żadna dieta. Jeśli chcesz rozpocząć tę drogę z profesjonalnym wsparciem, indywidualne plany żywienia mogą być tworzone w duchu elastyczności, jako wsparcie, a nie rygorystyczny nakaz.

Jaką rolę odgrywa tu profesjonalny dietetyk i psychodietetyk? Kiedy sama wiedza to za mało?

Sama wiedza o tym, jak działa błędne koło restrykcji i objadania się oraz na czym polega jedzenie intuicyjne, jest potężnym narzędziem. Dla niektórych osób przeczytanie książki lub artykułu może być wystarczającą iskrą do rozpoczęcia trwałej zmiany. Jednak dla wielu z nas, po latach, a nawet dekadach tkwienia w kulturze diet, samodzielne wyjście z tej pułapki jest niezwykle trudne, a czasem wręcz niemożliwe. To jak próba samodzielnego wyjścia z gęstego lasu, w którym kręcimy się w kółko – potrzebujemy kogoś, kto stanie z boku, z mapą i kompasem, i wskaże nam drogę. Tą osobą jest wykwalifikowany dietetyk z podejściem psychodietetycznym.

Rola takiego specjalisty wykracza daleko poza układanie jadłospisów. W procesie odzyskiwania zdrowej relacji z jedzeniem, gotowy plan żywieniowy może być wręcz szkodliwy, ponieważ podtrzymuje przekonanie, że to zewnętrzny autorytet, a nie my sami, wie, co jest dla nas dobre. Profesjonalista w tym podejściu jest przewodnikiem, partnerem i bezpieczną przystanią. Jego zadaniem jest stworzenie przestrzeni, w której możesz bez lęku i wstydu eksplorować swoje lęki, przekonania i nawyki. Taka współpraca, dostępna często w formie spotkań osobistych lub jako dietetyk online, jest nieocenionym wsparciem.

Oto, co zyskujesz, decydując się na profesjonalną pomoc:

• Spersonalizowana strategia: Specjalista pomoże Ci dostosować zasady jedzenia intuicyjnego do Twojej unikalnej sytuacji życiowej, historii i potrzeb. Pomoże zidentyfikować Twoje osobiste wyzwalacze i stworzyć plan radzenia sobie z nimi.
• Narzędzia do pracy z myślami i emocjami: Psychodietetyk dysponuje konkretnymi technikami (np. z terapii poznawczo-behawioralnej), które pomogą Ci przepracować destrukcyjne myśli, nauczyć się radzić sobie ze stresem w inny sposób niż jedzenie i budować pozytywny obraz ciała.
• Wsparcie w trudnych chwilach: Na drodze do wolności od diet pojawią się trudne momenty, zwątpienie i chęć powrotu do starych, znanych schematów. Posiadanie kogoś, kto Cię wysłucha, zrozumie i przypomni, dlaczego podjęłaś tę drogę, jest bezcenne. Regularne spotkania, np. w ramach opieki miesięcznej, zapewniają ciągłość i poczucie bezpieczeństwa.
• Bezpieczeństwo medyczne: Profesjonalista zadba o to, by proces zmiany był bezpieczny dla Twojego zdrowia, zwłaszcza jeśli cierpisz na choroby współistniejące. W razie potrzeby może zasugerować analizę badań lub skierować do innego specjalisty.

Przerwanie błędnego koła restrykcji i objadania się to jedna z najważniejszych inwestycji, jakie możesz zrobić w swoje zdrowie fizyczne i psychiczne. To podróż, która prowadzi nie tylko do unormowania masy ciała, ale przede wszystkim do odzyskania spokoju, energii i radości życia, które zabiera nam obsesja na punkcie jedzenia. Jeśli czujesz, że ten artykuł rezonuje z Twoją historią i jesteś gotowa, by w końcu powiedzieć „dość”, nie musisz przechodzić przez to sama. Umówienie się na pierwszą konsultację dietetyczną może być pierwszym, najważniejszym krokiem na Twojej nowej drodze do wolności.